REMUM damnatio (ad)

ad REMUM damnatio
inter poenarum, apud veteres Athenienses, genera, memoratur Scholiasti Aristoph. Ranis, ubi illos ἀτίμους, i. e. capite minutos, fuisse ait. Nempe qui publicô iudiciô eo adacti erant: quo etiam hostes bellô captos damnabant, dextrô pollice abscissô, ut hastam quidem non amplius ferre, remum vero ducere possent. Plut. in Lysandro. Alias ad remum mercede conducebantur Thetae, de quibus suô locô. Vide Sam. Petitum, Comm. in LL. Attic. l. 4. tit. 9. Coeterum Remiges, erant in bireme 160. in trireme 240. in quadrireme 320. in hexere 480. in heptere 560. in octere 640. in ennere 720. in decere 800. in viginti ordinum nave 1600. iuxta proportionem quinqueremis Caii Caes. in qua 400. fuêre, Plin. l. 32. c. 1. At Iuxta Polybianae quinqueremis numerum 300. remigum, ad monerem fuêre requisiti 60. ad biremen 120. etc. Tettaraconteres Ptolemaei Philadelphi circiter 4000. Habuit, apud Athenaum: vide supra Navis, infra Thalamegos, Tonsa, alibique passim, et plura hanc in rem apud Iac. Gronovium, Epist. ad Graevium. Hinc remigare verbum, de quo vide aliquid supra verbo Inhibere.

Hofmann J. Lexicon universale. 1698.

Look at other dictionaries:

  • POENA — et Beneficium, pro Diis habitos apud quosdam Aethiopiae populos legimus: Sunt qui non ab Aethioplbus, sed ab Assyriis et Persis hos cultos fuisse asserunt; illam quod malorum, hunc quod bonorum largitorem esse opinantur, Alex. ab Alex. l. 18. c.… …   Hofmann J. Lexicon universale

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.